***Το παραμύθι που ακολουθεί δεν είναι για μικρά παιδιά. / Δεν εντάσσεται σε κανένα υπαρκτό χωρόχρονο. / Όποια ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική. /
***Είναι αφιερωμένο στα παιδία που αγαπάω. Ειναι αφιερωμένο σε όσους μπορούν να το καταλάβουν και σε όσους θελουν να προσπαθουν, όχι να κοιτούν απλά τη ζωή τους, αλλά να τη ζουν όπως αυτοί θελουν..!
ΝΤΙΝ ΝΤΟΝ.... Εφτασε η ωρα.Έτρεξαν μπροστά στη νέα LG-δωρο του πατέρα τους για το πριβέ πλέηρουμ, να παρακολουθήσουν το αγαπημένο τους τηλεοπτικό πρόγραμμα... "Στο πέρα απ' το παραπέρα ειν' το υπερπέραν!"
* * * * *
Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα μακρυνο πλανήτη της Νεραιδοχώρας η ράφτρα Ρωξάνη και το κακό Ξωτικό Ανάργυρος, κάθονταν στο Ψηλό Μαύρο Σύννεφο δίπλα από το τρομερό και φοβερό άντρο τιμωρίας των δειλών, Κορακοβούνι. Παρατηρούσαν τις λάμψεις από τα φωτα των πλανητών, έβλεπαν τους άλλους γαλαξίες και κουτσομπόλευαν, πίνοντας απόσταγμα γκρι λουλουδιών με σιρόπι βατόμουρων.
Τσακώνονται και τραβάνε ο ένας από τον άλλο, το μαγικό κλαρί! Το μαγικό κλαρί είναι ένας μεγεθυντικός φακός, που σε όποιο μέρος δείξεις αυτόματα δημιουργεί μπροστά σου, ένα ημιδιάφανο πάπυρο όπου πάνω του προβάλλονται αυτα, που επιλέγεις να δεις!
Ρ: Σειρά μου σήμερα... Δεν θα κάνουμε πάντα ότι θες εσύ.
Α: Ναι...καλά...
Ρ: Αν δεν μου δώσεις το μαγικό κλαρί, θα κάνω όλο τον κόσμο ερωτευμένο και εσένα μαζί!
Α: Τόλμα και μετα θα δείς... (με τρεμάμενη φωνή) Δεν το εννοείς ε;
Ρ: Λιγο ακόμα και θα το εξακριβωσεις μόνος σου!
Πριν προλάβει να της απαντήσει, το αρπάζει και φωνάζει ενθουσιασμένη "ΝΑ ΕΚΕΙ!!!" Χωρίς να προλάβει ο Ανάργυρος να αντιδράσει ανοίγει απότομα μπροστά του ένας πάπυρος, και σκάνε εικόνες από τη γη της "Αγγουροφούξια Μερμηγκοαράχνης". Με περιέργεια και οι δύο περιεργάζονται ότι βλέπουν ώσπου αποφασίζουν να κάνουν ζουμ σε μια πόλη που την έλεγαν "Λάμψη".
Στη Λάμψη ζούσαν περίεργοι άνθρωποι. Εντελώς ανισόρροποι. Έκλαιγαν, γελούσαν, σκέφτονταν, αγόραζαν, πηγαιναν σχολείο, δούλευαν, είχαν κι αυτοί όλα τα κανονικά προβλήματα που είχαν και στη Νεραιδοχώρα με τη διαφοροί οτι δεν αισθάνονταν στη Λάμψη...όλα ήταν θαμπωμένα...Στάσιμα...Σαν πυροτέχνημα που δεν ολοκληρώνεται!!!
Α: Κάνε πιο κει να δουμε τι γινεται παραπέρα...
Κουναει η Ρωξάνη το μαγικό κλαρι...Και βλέπουμε...
ΠΕΡΑΣΜΑ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ
Σκηνή 1α
Εσωτερικό Σπιιτιού-Παιδικό Δωμάτιο-Σούρουπο
Ο Μάριος βάζει το μικρό Γιαννάκη για ύπνο διαβάζοντας του ένα παραμύθι.
Γιαννάκης
Πες μου, μπαμπά, κι άλλο.. Θέλω ν' ακούσω όλη την ιστορία! Τι έγινε μετά; Η αρκούδα πήγε στο δάσος που ήταν οι θησαυροί?
Σκηνή 2α
Εξωτερικός Χώρος-Συναυλία,soundcheck-Την ίδια στιγμή
Η πασίγνωστη τραγουδίστρια, "Αλμα", απογοητευμένη από τα δημοσιεύματα του Τύπου, τσακωμένη με Μάνατζερς και άτομα του οικογενειακού της περιβάλλοντος, κάθεται κουλουριασμένη και δακρυσμένη στο πάτωμα του καμαρινιού, κρατωντας ένα κομποσκοινι, κοιτωντας το κενό και μονολογεί:
Άλμα
Βοήθησε με...Σε παρακαλώ...Έχω ανάγκη..Πιο πολύ τωρα από κάθε στιγμή...Σ' ευχαριστώ για ότι μου πρόσφερες, αλλά κουράστηκα. Με κούρασαν τα θέλω των άλλων, οι απαιτησεις της εικόνας μου...Σε παρακαλώ...Σε ικετεύω...Φοβάμαι...Οδηγησε με στη γαλήνη της ψυχής...
Σκηνή 3α
Εσωτερικός Χώρος-Παιδιατρική πτέρυγα νοσ/μειου-Θάλαμος-Την ίδια στιγμή
Η νοσοκόμα μαζί με τη διευθύντρια της πτέρυγας δίνουν κάτι δώρα στα παιδιά, χορηγία της κυρίας Νεοπλουτίδου, ενώ κάμερες γράφουν το γεγονός για το αρχείο και τα μίντια της Κυρίας. Ο μικρός Κωστάκης έχει φύγει από το κρεββάτι του και είναι στις εξωτερικές σκάλες, κοιτώντας τ' αστέρια και ψιθυρίζοντας "Μακάρι να είναι καλά. Να μην σταναχωρηθούν. Εμένα δεν με πειράζει. Αυτούς σκέφτομαι...Μακάρι..."
Σκηνή 4α
Εσωτερικός Χώρος-Φοιτητικό σπίτι-Την ίδια στιγμή
Ο Σωτήρης, η Ελένη, η Νίκη και ο Τάσος κάθονται, απορημένοι μετά που έχουν υπολογίσει τα οικονομικά τους, ξεφυσώντας για το πώς θα τα βγάλουν πέρα. Φριζάρει η στιγμή, και εμφανίζονται οι σκέψεις τους σαν υπότιτλοι.
Σωτήρης: Ως πού θα πάει ρε γαμώτο; Ζορισμα δουλειά σχολή και δεν μου μένει τίποτα. Εξαθλίωση. Αυτό θα πεί τρομακρατία. Να φύγω εργάτης στην Ισλανδία ή να μεινω εδώ ως Ζιγκολό;
Ελένη: Αύριο μετά τη σχολή θα πάρω αυτό το ρολόι με τα σβαροφσκάκια και τις πεταλούδες. Τα κρυφά χρήματα είναι στο λογαριασμό. Χεχεχε... Ε μετά ο μπαμπακούλης θα μου βάλει άλλα!
Νίκη: Τι να πρωτοκάνω?!!? Άλλωστε το χρημα ειναι για να το ξοδευουμε! Δεν μπορώ να γινω και καβουροτσεπίδα τσιγκούνα σαν την άλλη εδώ δίπλα.
Τάσος: Τί έχω να χάσω; Τίποτα. Ένα τσάκ είναι. Ενα βήμα. Και μετά ηρεμία. Ουτε σκοτουρες ούτε τίποτα! Ένα βήμα μόνο...και μετά σκοτάδι...Αλλά φοβάμαι...Ανίκανος και να ψοφήσω είμαι...
Σκηνή 5α
Εξωτερικός Χώρος - Δασάκι- Την ίδια στιγμή
Άστεγος άντρας που έχει χάσει τα λογικά του μιλάει μόνος του και οι περαστικοί κοντοστέκονται και τον παρατηρούν. Γελούν με αυτά που λέει και τον χλευάζουν.
Άστεγος
...Μη νομίζεις...Τί είσαι; Τίποτα δεν είσαι. Τί έχεις; Τίποτα δεν έχεις! Έχεις χάσει... όλοι έχουμε κάτι χάσει..Φυγανε άνθρωποι...εποχές..αγάπες...Ολα στα σκατά...Δεν μένει τίποτα...Εσυ τα κάνεις...Σα σκουλήκι σε πατάει το χρημα...το ποτό και τα ναρκωτικά....Τίποτα ρε..παλιοτίποτες...Φυγετε...Τρεχάτε...Φυγετε....Πολεμήστε...Αποκτηστε Ζωή αν μπορειτε...Πηγαίνετε...ακομα κι να δεν ξέρετε το δρόμο, θα σας το δειχνουν οι ευκαιρίες...Τρεχάτε...χανεστε.....Εσεις οι ιδιοι πνιγόσαστε...Κάντε κάτι έρμοι...Κοιμάστε όρθιοι...Ολα ειναι παραμυθια...Παραμυθια της Χαλιμας...Καντε τα δικα σας...Αλλιως στα μοναστηρια...Λαμψεις λάμψεις λάμψεις...απατηλες όλες...Φευγει ο χρόνος...Σπανια διαμαντια σε βοθρους...Κορδελες σε κοτετσοσυρμα...Ατσαλια στη φωτια...και ο κομσος γυρναει και ζει...και περναει...και που εισαι εσυ?τι εισαι εσύ?ποιος εισαι?Μη νομζεις!Δεν είσαι!
Σκηνή 6α
Εσωτερικός Χώρος Αυτοκινητου - Την ίδια στιγμη
Καταπιεσμένη γυναίκα γυρω στα 40 βάζει τα κλαμμάτα, κοιτωντας φωτογραφιες των παιδιών της και αναπωλόντας τι θυσίασε για να τα καραφερει. Αμέσως μετά κοιτάζεται στον καθρεύτη και συνέρχεται, φτιάχνει το κραγιον και το μεικ απ της, φοραει τα ψηλα της τακούνια, βγαίνει από το αμάξι και προχωράει...
ΤΕΛΟΣ ΠΕΡΑΣΜΑΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ
Ακολουθεί η συνέχεια των άνωθι σκηνών.
Σκηνή 1β
Ο πατέρας απαντάει στο μικρό.
Πατέρας
Αύριο θα σου συνεχίσω την ιστορία, Γιαννάκη μου. Πρέπει να πάω να τελειώσω τη δουλειά μου κι εσυ να ξεκουραστείς,για να πάμε το πρωι σις δουλειές μας. Εντάξει;
Γιαννάκης
Μα πες μου...Η αρκούδα θα πάει στο δάσος; Θα τολμήσει να μπει στη σπηλιά με τους θησαυρούς; Ψαχνει τα χρυσάφια τόσο καιρό... Τωρα ξερει που ειναι...Στη μαυρη σπηλιά...Θα μπει??
Πατέρας
Αύριο, παιδάκι μου... Αύριο θα μάθεις...
Γιαννάκης
Εγώ θέλω τώρα! Γιατί βαριέστε τόσο εσείς οι μεγάλοι; Αν βαριεσαι να μου πεις, εγω πως θα μάθω;
Ο πατέρας κοιτάζει τον μικρό με απογοητευση, κουνάει τους ώμους γνέφοντας ότι δεν ξέρει, τον φιλαει, κλείνει το φως και βγαίνει από το δωμάτιο.
Σκηνή 2β
Η Αλμα συνεχιζει να μονολογεί.
ΑΛΜΑ
Το ξέρω δεν είναι όλοι γι όλα...Μερικοί είναι για να κάνουν οικογένεια, άλλοι για να αφήσουν κάτι πισω...Σε παρακαλώ...Είμαι χαμένη... Που να πάω; Τι να κάνω; Ολα αυτά που απέκτησα και που έγινα γιατί έγιναν; Ολοι θέλουν κατι ε; Ετσι δεν είναι; Μου βγηκε η ψυχη...την πούλησα...Αλλα ήταν όντωσ η δική μου ή ένα άθλιο κατασκεύασμα του maker? Δεν είσαι εσύ αυτός...Σε αλλον αναφέρομαι...Αυτον που νομιζει ότι ειναι επι γης εκπροσωπος σου επειδη φτιάχνει και δημιουργεί...Ατιμη φαρα εσεις οι μανατζερς Θεε!
Τους συνειρμούς των σκέψεων της, σταματάει ανέλπιστα μια κοπέλα απο τα φωνητικά, που την βλέπει πηγαίνει κοντά της σοκαρισμένη, κάθεται δίπλα της και της λέει
Κοπέλα
Κουραστήκατε;
Άλμα
Ναι
Κοπέλα
Θες να μου μιλήσεις;
Άλμα, (με αγριεμενο υφος την κοιτάζει κ επειτα γλυκαίνει)
Δεν χρειάζεται...Ουτε να μάθεις όυτε να ξερεις...
Κοπέλα
Με συγχωρειτε...
Άλμα
Κάποτε ήμουν σαν και σενα...Δεν μου λες... Το θέλεις όλο αυτό; Εχεις αντοχή; Θράσσος; Επιμονή και υπομονή;
Κοπέλα (ενθουσιασμένη)
Ναι
Άλμα
Μια συμβουλή τότε. Μην πουλήσεις την ψυχή σου....Βαλε όλη σου την ψυχή στην εικόνα σου αλλά μην την ξεπουλήσεις. Αν ναι, στο τέλος θα μείνεις μόνη...Ολομόναχή...Ουτέ καν με την πάρτη σου δεν θα είσαι γιατί θα είναι κτημα κάποιου άλλου...Κενό σωμα με δανεικά...Φυγε τώρα...
Σκηνή 3β
Συνεχίζει το πλάνο απο τον Ουρανο και δειχνει τον Κωστάκη πάλι...
Κωστάκης
....Το πιο αστείο από όλα είναι ότι εκείνοι θα κλαίνε... Ενω εγω τωρα πονάω...Θέλουν να με εχουν για να με βλεπουν...Δεν ενδιαφερονται...Δεν θα προλάβω να κάνω αυτά που θέλω...Έχω τοσα βιβλία που θέλω να διαβάσω...κι η μουσική; Τι θα γίνει η μουσική; Θα μπορώ να ακούω μετά; Φοβάμαι...Που θα πάω άραγε; Θα έχει καλό καιρό; Θα είμαι άγγελος και θα τους βλέπω... Ηδη μου μιλάνε οταν νομιζουν οτι κοιμαμαι. Μα εγώ τους ακούω... Αστέρια, θέλω να κάνω μία ευχή. Θέλω να ξέρουν πως να αγαπάνε. Μακάρι να ήξεραν... Να αγαπάνε τα πάντα...και πιο πολύ τα μικρά πραγματα...Γεια σας αστέρια...Θα ρθω πάλι μετά...
Ο Κωστάκης φεύγει, μπαίνει μέσα στο κτίριο και την ώρα που περνάει απο προστά του η Κυρία Νεοπλουτίδου, λιποθυμά σχεδόν μπροστά στα πόδια της. Επικρατεί πανικός και μεγάλη αναστάτωση. Σοκάρεται μένοντας αμίλητη και ακούνητη, σχεδόν προσβεβλημένη.
Νεοπλοτίδου
Μαζέψτε τον από τα πόδια μου τώρα....Κι εσείς μη γράφετε.... Στον κόσμο δεν αρέσουν αυτά....
Όλοι υπακούν στις εντολές της.
Σκηνή 4β
Μετά που βλέπουμε τις σκέψεις τους ακούμε και τα συμπεράσματα τους...
Σωτήρης: Τέλος! Το αποφάσισα...Ζιγκολό...Θα πουλάω τα νιάτα μου, την ομορφιά μου και την επλιδα ότι είναι επιθυμητοι ακόμα. Θα τους δινω την φαντασιωση της εξουσιας και του ελεγχου τη στιγμη που εγώ θα την έχω...Τελος...Αν δεν ρισκάρω δεν θα μάθω..
Ελένη: Υποχρέωση τους ειναι να με πληρωνουν. Αυτοί με έκαναν ότι είμαι, αρα θα πληρωνουν. Αφου έχουν...Χεστηκα!
Νίκη: Δουλειά...Γερη δυνατη ειμαι...Τοσα ξερω να κάνω...Οσο έχω εμένα δεν φοβάμαι τίποτα...Βέβαια, πρεπει να γινει η αρχή....
Τάσος: Ματαιότης ματαιοτητων τα πάντα ματαιότης....Τι ζω και κάνω; Αξίζει; Την ωρα που γεννιομουνα σχολάγανε οι μοίρες...
***Ξαφνικα βλέπουμε τον Ανάργυρο να χει χτυπηθεί κάτω από τα γέλια και να δακρύζει..."Καλά, Ρωξάνη, αυτός....αααχαχαχα...Ασε με να παω στη Λαμψη να σπάσουμε λίγη πλάκα...", απαντάει "Σύνερθε...Δεν μπλέκουμε με ψυχοπαθείς.. Ασε να δούμε τι μπορεί...Τι μπορούν όλοι δηλαδή...Εδω κρινονται όλα"
Ο Σωτήρης και η Νίκη στραβοκοιτάνε τον Τάσο ενώ η Ελένη του λέει:
Ελενη
Δηλαδή δεν θα πάμε για ψωνια;;;;Κριμα...και μας περιμενει μετα η Φαιη στα 3 Γουρουνακια!
Τάσος
Εχω τα ψυχολογικά μου κι εσύ μου λες για ψωνια; Αν ειναι ντυσου καλά, να μπούμε και στο Ντολτσε Γκαμπανα που ντρεπομασταν την προηγουμενη φορά...
Νίκη
Εγώ φεύγω... Λυπάμαι...Τόση ωρα που έχουμε πει τόσα, εχουμε σκεφτει άλλα τοσα...το συμπέρασμα ποιο έιναι ο Ντολτσε Γκαμπάνα και τα γουρούνια...;Ε λοιπόν είστε άξιοι της μοίρας σας!
Σωτήρης(την ακολουθει κγυρναει και τους λεει)
Περίμενε...Καθείς εφ ω ετάχθη...Α ρε λάε...Σοφε!!
Ελένη
Τι είναι τα εφώ?
Ο Τάσος την κοιτά απελπισμένος!
Σκηνή 5β
Ο άστεγος άντρας συνεχίζει να μιλά
....ότι ξερετε... δεν το ξερετε... και ότι θυμάστε πως ειστε σιγουροι ότι το θυμάστε; Στα μακρυνα σας όνειρα με τρακτερ έρχονταν απο το υπερπέραν οι μυγες του εχθρου που τις εστελνς η συνειδηση σας...Αλλα εσείς....Ακομα και τη μυγιοσκοτωστρα βαριεστε να χρησιμοποιησετε...Ολο φλιτ και τέζα...Αχρηστοι.....Ολα έτοιμα...στο χερι...ακρατος καταναλωτισμος....γινατε όλοι σαν τα πεντοχίλιαρα...Μπλε βλαμμενοι και με μπουκλες...Α να χαθείτε...
Όση ώρα μιλούσε έίχε σταματησει μπροστα του κόσμος...Ανάμεσα σε αυτόν τον κόσμο μια γριούλα,που κουνουσε το κεφάλι της απορημένη, ένας παπάς, ενα νεαρό ζευγάρι, και διάφοροι άλλοι...
Γριούλα
Εχει δίκιο Παπά μου...Μπορεί να είναι τρελός αλλά εχει δίκιο
Παπάς
Ντροπη μεγάλη γυναίκα να υποστηριζεις εναν τσαρλατάνο.
Νεαρό Ζευγάρι
Πάτερ, προσεξτε πως μιλάτε. Σεβαστείτε .Άλλωστε τα ρούχα δεν κάνουν τον παπά!
Το ζευγάρι γελάει και φεύγει, το ίδιο και η γριούλα. Ο αστεγος απευθύνευται στον παπά..
Αστεγος
Δεν μου λες, πατερ, θα λάβω ποτέ συγχώρεση; Το σφάλμα μου ήταν που δεν άκουγα το ένστικτο μου, και απολογουμουν συνέχεια. Παραήμουν καλό άνθρωπος πάτερ... Σχεδόν μαλάκας...Ε πάτερ;
Παπάς
Φτανει, βλάσφημε. Αρκετά. Αμαρτίες είναι πάνω σου...Πολλές....Τα αξιζες και δεν έμαθες τίποτα...
Αστεγος
Πατερ εσυ εισαι ο βλάσφημος...Εισαι το σκοταδι...Δεν πειράζει, δεν έμαθες να είσαι και τίποτα άλλο. Μονάχα ένα τίποτα με μακρυα σεντονια!
Σκηνή 6β
Η γυναίκα περπατάει και μπαίνει σε ενα ξενοδοχείο...Την βλέπουμε αργότερα που φευγει μετρωντας κάτι χρήματα σε ενα φακελο και διορθωνοντας παλι το κραγιον της..Καθώς φτάνει στο αμάξι της, αφηνει μεα την τσαντα της κραταει το φακελο και απομακρυνεται να κανει μια βόλτα να ηρεμήσει λίγο...
Στην πορεία συναντάει τον άστεγο
Σκηνή 7
Ο άστεγος κάθεται σε μία άκρη κάτω από ένα δέντρο. Πλησιάζει δίπλα η γυναίκα. Κάθεται δίπλα του.
Γυναίκα
Έχετε χρήματα;
Αστεγος
Κι εσυ γιατί θα ήθελες να μάθεις; Ελα να ηρεμησουμε κι ας τα χρηματα... Να δες τα αστερια...Ένα αστέρι πέφτει...Κάνε γρηγόρα μια ευχή
Γυναικα (μετα απο λιγο)
Είχα καιρο να ακουσω αυτή τη φράση...
Αστεγος
Όχι ειχες καιρο να δεις αστέρια
Γυναίκα
Λένε ότι οταν πεφτει ενα αστέρι κάποια παιδική ψυχούλα φεύγει...
Σκηνή 8 - Την ιδια στιγμη
Η νοσοκομα απο το παιδική πτερυγα μαζευει τα πραγματα του μικρου παιδιου δακρυσμενη, καθώς ξεκολλάει τις ζωγραφιές του από τον τοίχο..."Καλό ταξίδι, ψυχούλα." Ευχεται.
Σκηνή 9 - Την ίδια στιγμή
Ο μικρός Γιαννάκης, αφού δεν είχε υπνο, μέσα στο σαλόνι ακούει μουσική από την τηλεόραση και κοιτάει έξω από το μπαλκόνι, το αστέρι που πεφτει... "Μακάρι όλα τα παιδάκια να είναι καλά όπου κι αν είναι. Μακάρι ο μπαμπάς μου να είχα χρόνο...Τα παραμυθια δεν μπορουν να περιμενουν"
Σκηνή 10 - Την ίδια στιγμη
Η Νίκη με το Σωτήρη είναι στο Λυκαβυτο και κοιτάνε τη θεα.
Νικη
Κάνε μια ευχή ρε Σωτο..Πεφταστέρι
Σωτήρης
Δεν σωζόμαστε με ευχες...Ουτε με θαύματα...Αν δεν δρασουμε, θα χάσουμε...Καλή η ελπίδα, αλλά...
Τον διακόπτει η Νική επιμένοντας
Νικη
ε δεν πειράζει...Απλα ευχήσου...Δεν κοστίζει τίποτα
Σωτηρης
Λες ε;
Σκηνή 11 - Την ίδια στγμή
Ο Τάσος και η Ελένη βλεπουν τηλεόραση. Εμφανίζεται ως θεμα η κυρία Νεοπλουτίδου.
Ελένη
Ωραια ρουχα.!!!Ποσο θα θελα να τα είχα!Αλλά ένα κάρο μπότοξ η μάπα της..
Τάσος
Πολύ κυρία!Να έτσι έιναι οι άνθρωποι.Βιαστηκανε οι άλλοι οι ευθικτοι να φυγουν...Να βρε ζωα πως είναι ο κανονικός ο κόσμος...
Ελένη
Δν θέλω πολλά.Μονο λεφτα...Ολα τα άλλα αγοράζονται
Τάσος
Ναι...Κι οταν τελειώσουν τα λεφτα΄; Τοτε τι;;;Μενεις αστεγος, στους πεντες δρομους, χωρις να εισαι τίποτα, βρωμας και τι κανεις;;περφιερεσαι σαν το τρελο και σε λυπουνται...Δεν έχω χειρότερο..Αυτο θα πει ξεγραμμένος...Παει η μοιρα μετα κακομοιρη....
Σκηνή 12 - Την ίδια στιγμή
Η γυναικα με τον Αστεγο συνεχιζουν τη συζητηση τους
Αστεγος
Μπορεί ναι..Μπορει όχι...Κανεις δεν ξερει...Το θεμα ειναι να ζησαμε καλά...Ανεξαρτητα απο τη διάρκεια
Γυναικα
Γιατι δεν έχεις λεφτα;
Αστεγος
Γιατί τα εκανα για τη γυναικα μου...Οχι για μενα...Εγω ηθελα μονο να μιλαω με τον κοσμο..
Γυναικα
Ποια ειναι η συζυγος σου;Ειναι γνωστη;;
Αστεγος
Στον κοσμο ναι.Αλλα εκεινη δεν ξερει καν τι ειναι, ποια ειναι...Εχει χασει την ψυχη της...Την αγορασαν τα χρηματιστηρια κι όχι τιποτα άλλο, σκετη μετοχή φούσκα...
Γυναίκα
Ποι....(πριν πλοκληρωσει την λέξη της τη διακοπτει και απανταει)
Αστεγος
Κλασικη ανθρωπινη περιεργεια. Η Νεοπλουτιδου....
Γυναικα
Μα εσυ εισαι μικρός σε ηλικία...
Αστεγος
Οχι...ειμαι ανθρωπος και ειμαι μικρος μπροστα στα μικρα και μεγαλος μπροστα στα μεγάλα...Το προβλημα ειναι οταν πηγαινεις κοντρα στη φυση σου...
Σηκώνεται και ετοιμάζεται να φυγει..
Γυναίκα
Περίμενε σε παρακαλώ...Παρε αυτό το φάκελο. Εχει μέσα κάποια χρηματα. Παρτα...Δικά σου.
Αστεγος
Γιατι μου τα δινεις; Τοσο δεν αντεχεις
Γυναικα
Παρτα σε παρακαλώ. Δεν θα καθαρισουν ετσι οι ενοχές μου, αλλά πες πως κανω ψυχικό για το παιδί μου που ειναι στο νοσοκομειο και δεν αντεχω να το βλεπω...
************************
Πριν προλάβουμε να δούμε την συνέχεια, Η Ρωξάνη κοιτάει τον Ανάργυρο που της πήρε το μαγικό κλαρί και έκλεισε την εικόνα.
Αναργυρος: Δεν άντεξα να δω άλλο. Πρέπει να κάνουμε κάτι.
Ρωξάνη: Όχι εμεις βρεσυ...Αυτοι πρέπει να κάνουν κάτι...Κάτι...Οτιδήποτε αλλά να κάνουν όμως.
Ανάργυρος: Ελπίζω να γίνει κάτι αλλιώς δεν τους αντέχω στο Κορακοβούνι να μιζεριάζουν και να καταδικάζουν τη μοιρα τους...
Ρωξάνη: Μην ανησυχεις αλλά κοψε ράψε ο μικρός μας άγγελος θα τους βοηθησει να βρούν άκρη..
